Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

***

Luke byÂł na mnie wÂściekÂły za to, Âże nie odrobiÂłam z nim lekcji w ÂśrodĂŞ. Najlepszy przyjaciel, a ja go wystawiÂłam, Âżeby dÂłuÂżej pospaĂŚ.
ZaczĂŞÂłam goniĂŚ go po korytarzu.
- Luke! – krzyknĂŞÂłam do niego. – Poczekaj. Przepraszam. Nie mogÂłam odrabiaĂŚ z tobÂą wtedy lekcji, bo…
ZatrzymaÂł siĂŞ i odwrĂłciÂł twarzÂą do mnie.
- Bo co? – przerwaÂł mi chÂłopak. – NapadÂł ciĂŞ testral, hipogryf, czy tym razem to byÂł dementor?
MiaÂł powody, Âżeby tak mĂłwiĂŚ. Znamy siĂŞ od dawna. WÂłaÂściwie od zawsze. W dzieciĂąstwie czĂŞsto kÂłamaÂłam, czego on byÂł Âświadkiem. WiedziaÂł kiedy mĂłwiĂŞ prawdĂŞ, a kiedy nie.
- Po prostu chciaÂłam siĂŞ wyspaĂŚ. – powiedziaÂłam z minÂą obraÂżonego dziecka. Na ten widok Luke zaÂśmiaÂł siĂŞ. Do³¹czyÂłam do niego.
- To kiedy nasza dementoro-poskramiaczka ma czas, Âżeby posiedzieĂŚ i pouczyĂŚ siĂŞ z najlepszym kumplem? – spytaÂł, nieudolnie prĂłbujÂąc naÂśladowaĂŚ wÂłoski akcent.
- Kiedy tylko chcesz. – uÂśmiechnĂŞÂłam siĂŞ i przybiÂłam mu piÂątkĂŞ.
Nasz¹ specjaln¹. Polega ona na zmieszaniu pi¹tek, ¿ó³wików i tym podobnych w ustalonej przez nas kolejnoœci.
Najpierw dwie pi¹tki, ¿ó³wik, pi¹tka, a na koniec ³apiemy siê za ma³y palec. Znak obietnic w dzieciùstwie.
I poszliÂśmy razem do pokoju wspĂłlnego GryfonĂłw. CzekaÂł tam na nas jeden z prefektĂłw, Tomas Paterson trzymajÂąc w dÂłoniach zwitek papieru. Stukn¹³ w niego kilka razy piĂłrem, dajÂąc do zrozumienia, Âże mamy to „coÂś” podpisaĂŚ.
- Co to? – zapytaÂł Luke.
- Lista osĂłb chcÂących zapisaĂŚ siĂŞ na kó³ko dodatkowe z eliksirĂłw. – powiedziaÂł Tomas – Chcesz do³¹czyĂŚ?
ZaczĂŞÂłam siĂŞ cicho ÂśmiaĂŚ. Luke nie znosiÂł eliksirĂłw. A zwÂłaszcza nowej nauczycielki. Panny Werell. ByÂła dosyĂŚ mÂłodÂą, ale za to bardzo wrednÂą czarownicÂą.
- Nie, dziĂŞki. – powiedziaÂł mĂłj przyjaciel , prĂłbujÂąc iœÌ dalej. Prefekt zatrzymaÂł go.
- Chyba nie masz wyboru. Jest nas za maÂło.
- ZnajdÂźcie kogoÂś innego. – rzekÂł Luke spokojnie, podszedÂł do skĂłrzanego fotela i rozsiadÂł siĂŞ na nim.
Tomas spojrzaÂł na mnie bÂłagalnym wzrokiem.
- Okej… niech ci bĂŞdzie. ZapiszĂŞ siĂŞ.
Dla mnie eliksiry nie byÂły takie zÂłe, chociaÂż z pewnoÂściÂą nie byÂła to jedna z moich ulubionych lekcji.
UsiedliÂśmy. Tomas wypeÂłniaÂł za mnie formularz.
- Imiona i nazwisko?
- Jaja sobie robisz? Znamy siĂŞ od czterech lat. – powiedziaÂłam rozbawiona. Gdy zobaczyÂłam jego powaÂżnÂą minĂŞ, sprĂłbowaÂłam zachowaĂŚ siĂŞ rĂłwnie profesjonalnie co on. – Cassidy Maria Guerano. – powiedziaÂłam po czym parsknĂŞÂłam Âśmiechem.
- Wiek i przydziaÂł?
- PiĂŞtnaÂście lat. Gryffindor. Jakie jest kolejne pytanie? Kolor wÂłosĂłw? Mam nadziejĂŞ, Âże mnie spytasz, bo mĂłgÂłbyÂś napisaĂŚ blond.
SpojrzaÂł na moje czarne wÂłosy spiĂŞte w kitkĂŞ. Z boku od caÂłkowitej czerni odcinaÂło siĂŞ jedno jaskrawoczerwone pasemko.
- A naturalny? – zaÂśmiaÂł siĂŞ Tomas.
I w tak weso³ej atmosferze wype³nialiœmy ankietê. By³a ona dosyÌ d³uga, jak na kartê z proœb¹ o do³¹czenie do kó³ka eliksirów.
W pokoju byÂło nas wÂłaÂściwie tylko troje (ja, Luke i Tomas), nie liczÂąc kilku osĂłb przechodzÂących do swoich pokoi.
Po kilku godzinach poszÂłam ich Âśladem. ByÂłam zmĂŞczona. PoÂżegnaÂłam kolegĂłw.
Posz³am do ³azienki wzi¹Ì szybki prysznic, za³o¿y³am pi¿amê, umy³am zêby i ruszy³am do swojego pokoju. Tam rzuci³am siê na ³ó¿ko i zasunê³am zas³onki .
Nie mog³am zasn¹Ì. Le¿a³am bez ruchu w œwie¿o wypranej pachn¹cej poœcieli.
Do pokoju weszÂło kilka dziewczyn.
Po gÂłosach poznaÂłam dwie z nich.
Heather i Brittany.
By³y kompletnie ró¿ne wzglêdem charakteru.
Wcielenie dobra i czystej podÂłoÂści.
Jedna ma obrzydliwie bogatych rodziców, druga nadzianego wujka i jego ¿onê. Ogólnie rzecz bior¹c Heather i Brittany by³y kuzynkami. Bardzo ze sob¹ z¿ytymi. Kiedy jedna z nich na pierwszych lekcjach latania spad³a z miot³y, druga celowo powtórzy³a jej wyczyn, by razem z psiapsió³k¹ trafiÌ do skrzyd³a szpitalnego.
LubiÂłam Heather, jej kuzynkĂŞ, hmm… niespecjalnie.
Rozmawia³y doœÌ g³oœno, bym mog³a je us³yszeÌ. NajwyraŸniej nie wiedzia³y o mojej obecnoœci.
StÂłumiÂłam oddech i sÂłuchaÂłam.
Wiem. NieÂładnie, ale jestem dosyĂŚ ciekawska. MusiaÂłam podsÂłuchaĂŚ. Zazwyczaj wieczorami mĂłwiÂły tylko o chÂłopakach, wypadach do sklepĂłw w Hogsmeade, czy bitwach na papierowe samoloty podczas lekcji historii magii.
Tym razem to byÂło coÂś innego. CoÂś o wiele ciekawszego, bo mĂłwiÂły szeptem.
- …planujÂą zamach na Ministerstwo. – powiedziaÂła Brittany. – To prawda. Wiem to. – dodaÂła po chwili.
- Gdzie takie gÂłupoty przeczytaÂłaÂś? – szepnĂŞÂła dziewczyna, ktĂłrej gÂłosu nie rozpoznaÂłam.
- Cristy, przestaĂą. Ja uwaÂżam, Âże to prawdopodobne. – wtrÂąciÂła siĂŞ Heather. – MogÂą nawet mieĂŚ tutaj szpiegĂłw.
SkoĂączyÂły gadaĂŚ.
ZiewnĂŞÂłam gÂłoÂśno i rozciÂągnĂŞÂłam siĂŞ.
Prawdopodobnie uznaÂły, Âże spaÂłam przez czas trwania ich rozmowy, bo nie wypytywaÂły mnie ile usÂłyszaÂłam, kiedy rozsunĂŞÂłam zasÂłony.
ByÂły tylko trzy. ZÂłotowÂłosa Heather, z lekka do niej podobna Brittany i ruda Cristy, ktĂłra wyglÂądaÂła na maksymalnie trzynaÂście lat. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ szeroko.
- CzeœÌ Âśpiochu. – powiedziaÂła Brittany. Co oznaczaÂło, Âże planuje coÂś dopowiedzieĂŚ. – MiaÂłam nadziejĂŞ, Âże nie wstaniesz. Na miejsce twojego ³ó¿ka postawiÂłabym ogromnÂą szafĂŞ.
A nie mĂłwiÂłam?
Mia³am ochotê zrzuciÌ j¹ z ³ó¿ka, na którym w³aœnie siedzia³a, ale tylko uœmiechnê³am siê do niej lekko jakby nigdy nic.
Cristy wsta³a i w tym samym momencie siê przewróci³a. Jakaœ niewidzialna si³a zaczê³a j¹ ci¹gn¹Ì w kierunku drzwi. Przynajmniej tak to musia³o wygl¹daÌ z punktu widzenia Britt i Heather.
Dziewczynka odpychaÂła siĂŞ Âłokciem i zaczĂŞÂła krzyczeĂŚ.
Brittany i jej kuzynka poszÂły w jej Âślady - wrzeszczaÂły w niebogÂłosy.
RozeÂśmiaÂłam siĂŞ gÂłoÂśno.
Cristy wsta³a z ziemi, podesz³a do mnie i przybi³a mi ¿ó³wika.
Chyba jÂą polubiÂłam.
OdwrĂłciÂła siĂŞ z powrotem do dziewczyn i zrobiÂła krok do przodu. I… zniknĂŞÂła. Po prostu. W jednej chwili byÂła w tamtym miejscu, w drugiej patrzyÂłam siĂŞ na puste miejsce na podÂłodze.
- Cristy, nabraÂłaÂś nas. MoÂżesz juÂż wrĂłciĂŚ – powiedziaÂła Heather.
Cisza.
- Cristy, aportuj siĂŞ tu z powrotem! - krzyknĂŞÂła przeraÂżona i zdezorientowana Britt.
- Ona siĂŞ nie teleportowaÂła. – powiedziaÂłam rzeczowym tonem.
Dziewczyny spojrzaÂły na mnie.
- Jak to?
- Tak siĂŞ skÂłada, Âże w Hogwarcie siĂŞ nie da. NaÂłoÂżone jest specjalne zaklĂŞcie. – rzekÂłam spokojnie. – Musimy przyprowadziĂŚ tu ktĂłregoÂś z prefektĂłw, albo najlepiej nauczycieli.
Dziewczyny spojrzaÂły po sobie i wyszÂły poszukaĂŚ kogokolwiek, kto mĂłgÂłby nam pomĂłc.
Ja zostaÂłam sama. To coÂś byÂło w pokoju.
Dziwna siÂła, ktĂłra sprawiÂła, Âże mÂłoda czarownica zniknĂŞÂła na moich oczach.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.